Let it be me (23)

posted on 05 Aug 2016 20:26 by junk-time in LetItBeMe

PREVIOUS CHAPTER (CH 22) : CLICK HERE 

 


❉  ❉  ❉  ❉  

 

 

 

พ่อบอกเสมอว่ายุนโฮไม่เหมาะกับการเป็น "บากัวเลรอส" 

เขาไม่ใช่นักเสี่ยงโดยสายเลือด ยุนโฮตีกรอบ รักษากฎเกณฑ์ และระแวดระวังจนเกินกว่าจะเป็นบากัวเลโรได้ พ่อสอนเสมอว่าการเป็นนักสู้อย่างเดียวก็เหมือนการเป็นเสือที่เอาแต่หวงถ้ำ สักวันก็จะอดตายเพราะไม่กล้าออกไปล่าเหยื่อ นักสู้ที่ดีจึงต้องเป็นนักเสี่ยงที่ดีด้วย

สู้อย่างเดียวได้แต่เลือด เสี่ยงอย่างเดียวได้แต่หายนะ แต่ถ้าเรารู้จักทั้งสู้ทั้งเสี่ยง เราจะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ

"ศักดิศรีกินไม่ได้" พ่อเคยบอก "เมื่อไม่รู้ต้องถาม เมื่อไม่กล้าต้องพยายาม อย่ากลัวจะตกจากหลังม้า แต่จงกลัวที่จะขึ้นหลังม้าไม่ได้ เพราะโคบาลที่ขี่ม้าไม่เป็น ย่อมไม่ต่างอะไรจากคนพิการที่ไร้แขนไร้ขา" 

นั่นคือบทเรียนของพ่อ

พ่อคือครูฝึกม้าคนแรกของยุนโฮ วิธีการฝึกของพ่อเน้นภาคปฎิบัติและการเจ็บตัว ตั้งแต่เด็กจนโต ยุนโฮเคยคุ้นกับเฝือกมากกว่าอ้อมกอดของผู้เป็นบิดา - เฝือกแข็ง แต่ไม่รู้ว่าอ้อมกอดของพ่อจะแข็งเหมือนเฝือกหรือเปล่า - เมื่อยังเยาว์ ยุนโฮมักตั้งคำถามนี้ในใจเสมอ แต่พอเวลาเผินผ่านถึงได้รู้ ไม่ใช่อ้อมกอดพ่อหรอกที่แข็ง แต่หัวใจพ่อต่างหากที่แข็งยิ่งกว่าหินผา 

"อย่าร้อง!" เสียงของพ่อดุเสมอ ไม่มีแววเมตตา ทุกครั้งที่ยุนโฮพลาดตกจากหลังม้า พ่อจะรอเวลาจนกระทั่งเห็นว่าเขาไม่สามารถจะลุกขึ้นยืนเองได้แล้ว จึงจะเข้ามาช่วยพยุง "น้ำตาช่วยสมานแผลแกไม่ได้หรอก ยุนโฮ" พ่อจะอุ้มเขาขึ้นพาดบ่า "หยุดร้องแล้วนิ่งคิด แกตกเพราะอะไร จำความเจ็บครั้งนี้เป็นบทเรียนสำหรับครั้งต่อไป ความเจ็บจะสอนสั่งแกแทนพ่อ มนุษย์เรียนรู้ได้ดีจากประสบการณ์มากกว่าคำพูด" 

และก็เป็นจริงดังคำพ่อว่า ยุนโฮเรียนรู้ได้เร็วมากกว่าเด็กในรุ่นเดียวกันเพราะมีประสบการณ์เยอะ ทั้งแผลถลอก ขาหัก แขนเคล็ด หน้าผากช้ำ คางแตก ล้วนแล้วแต่สร้างภูมิคุ้มกันให้เขากล้าหาญและชาชิน พ่อจับยุนโฮฝึกม้าพร้อมๆกับฝึกเดิน แรกเริ่มก็เพียงแค่ให้สัมผัสสร้างความเคยคุ้น ครั้นพอทรงตัวได้ ยุนโฮก็ถูกจับขึ้นหลังม้า และหลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยห่างจากมันอีกเลย

ม้าตัวแรกที่ยุนโฮใช้ฝึกไม่ใช่เจ้าวิเวียน แต่เป็นม้าตัวโปรดของพ่อที่ชื่อ ‘อาลีย่าห์’ ชื่อนั้นมาจากชื่อแม่ของพอลและแบรดลีย์ 

พ่อรัก อาลีย่าห
รักมากกว่าเขากับแม่

ยุนโฮย้ำความจริงนั้นซ้ำๆ จนมันฝังลึกในใจจนเป็นรอยแผล 

"ธรรมชาติของม้าคือผู้ถูกล่า" ทฤษฎีบทแรกถูกสอนให้จารจำ "มันเป็นเหยื่อโดยธรรมชาติ ดังนั้นวิธีการที่ม้าพบคู่ต่อสู้จึงไม่ใช่การพุ่งชน แต่คือการหลบหนี" เมื่อยังเล็ก ยุนโฮตั้งใจฟังทุกคำสอนสั่งของพ่อ พ่อรู้ทุกเรื่อง พ่อเก่งทุกอย่าง ความชื่นชมแทบไหลบ่าออกมาทางดวงตาฉ่ำน้ำของเด็กชาย "เมื่อถูกบังคับ ม้าจะตื่นกลัว ชะงัก ตกใจ และปฎิเสธไม่ทำตาม อาการพยศของมันจึงไม่ได้เกิดจากความก้าวร้าวดุร้าย แต่เกิดจากความหวาดหวั่นเป็นที่ตั้ง ซึ่งหากเราเข้าใจธรรมชาติของม้าแล้ว เราจะปราบพยศมันได้ด้วยการปลอบโยน ไม่ใช่การลงโทษ ข่มขู่ หรือเฆี่ยนตี"

เหตุนี้เองกระมัง พ่อถึงรักม้า

"แต่ม้าเป็นสัตว์ที่กลัวมนุษย์ไม่รัก" พ่อพยายามเล่าทุกอย่างที่รู้ให้ยุนโฮฟัง "ม้าเป็นสัตว์ที่ใหญ่แต่ตัว มีความอ่อนแอและต้องพึ่งพามนุษย์ ถึงขนาดที่ว่าถ้าเราคิดจะทำร้ายมัน เราไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าไม่ใส่ใจ เพราะแค่นั้นก็ฆ่ามันให้ตายได้แล้ว"

อาจไม่ใช่แค่ม้า เขาอยากบอกพ่อเหลือเกิน
แต่เขาเองก็เป็นเหมือนม้า ม้าป่าที่พ่อคล้องมาแค่ใช้งานเท่านั้น

"แบรดใจร้อน พอลใจอ่อน" พ่อเคยให้คำตอบ เมื่อยุนโฮถามว่าทำไมในบรรดาพี่น้องทั้งสามคน เขาถึงเป็นคนเดียวที่พ่อเลือกจับมาฝึกให้ทำงาน "คนใจร้อนกับใจอ่อนฝึกม้าไม่ได้ ม้าต้องถูกคุม คนต้องคุมม้า และคนที่จะคุมม้าได้ต้องคุมใจตัวเองให้เป็น" พ่อมองยุนโฮลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "จำไว้ สิ่งที่พยศที่สุดคือหัวใจคน หากแกคุมหัวใจตัวเองได้ แกจะคุมม้าทุกตัวได้เหมือนกัน"

เมื่อยังเล็กยุนโฮไม่เข้าใจพ่อ เขาเอาแต่คิดว่าพ่อลำเอียงและรักลูกไม่เท่ากัน เพราะในขณะที่พอลกับแบรดลีย์ได้เล่นสนุกเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ยุนโฮกลับต้องยึดโยงอยู่กับพ่อ ต้องรู้ทุกอย่างเท่าที่พ่อรู้ ต้องทำทุกอย่างเท่าที่พ่อทำได้ ห้ามงอแง ห้ามร้องไห้ พ่อฝึกความอดทนให้กับเขา ไม่ใช่แค่ที่ร่างกาย แต่หมายรวมถึงจิตใจ

พ่อคงรู้
รู้ว่าในสักวันหนึ่งข้างหน้า ยุนโฮอาจต้องประสบพบพากับเรื่องที่ทำให้เสียใจ

พ่อจึงอยากให้เขาเข้มแข็ง ไม่ใช่ในฐานะลูกชายของพ่อ แต่ในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่ง 

"ลูกของอาลีย่าห์" พ่อชี้้ให้เขาดูลูกม้าที่เพิ่งตกใหม่ ตอนนั้นยุนโฮเพิ่งอายุได้สิบสองขวบปี และกำลังตื่นเต้นกับของขวัญชิ้นแรกในชีวิต "สีขาวปลอดเหมือนแม่มัน พ่อจะยกให้แก แต่ต้องเลี้ยงเอง ว่าไง เลี้ยงได้ไหม" ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเด็กชายเป็นประกายพราว เขารีบพยักหน้า รอยยิ้มกว้างฉายชัด "เลี้ยงม้าไม่ง่าย ไม่ใช่แค่ทำให้มันโต แต่ต้องฝึกมันให้เชื่อฟังด้วย เดี๋ยวจะให้ทอมมาช่วยสอนการฝึกม้า ม้าของแก แกต้องฝึกมันเอง คนกับม้าต้องผูกพัน เมื่อใดที่ความผูกพันเกิด บางครั้งแกอาจจะขี่มันได้โดยไม่ต้องพึ่งเครื่องช่วยบังคับ" 

"แล้วจะให้ชื่อว่าอะไร" แบรดลีย์ยื่นหน้ามาถามจากอีกฝั่งหนึ่งของคอก เขาปีนอยู่บนรั้วไม้ ข้างๆคือพอลที่นั่งยองๆ ช่วยป้อนนมให้สมาชิกใหม่ของฟาร์ม "คิดไว้หรือยัง เจ้าหนู" 

เจ้าหนู ของพี่ชายยกมือขึ้นปัดแก้ม เกาจมูก ด้วยอาการขัดเขินที่เกิดขึ้นไม่บ่อยครั้งนัก

"วิเวียน" ยุนโฮงุบงิบบอก

"เฮ่อ!" แบรดลีย์ทำเสียงรับไม่ได้ "ชื่อไม่เข้าท่า เหมือนผู้หญิง"

"ก็เป็นผู้หญิง" พอลช่วยแก้ต่าง "มันเป็นตัวเมียนะ แบรด"

"แต่ควรจะมีชื่อที่เข้าท่ากว่านี้" พี่ชายคนรองมักชอบเป็นผู้เสนอความคิดเสมอ พอลบอกแบรดลีย์เหมือนนกหวีด ดีแต่เป่าทำเสียงดัง "อย่างเช่น เซซิเลีย แคโรไลน์ เดบารห์ หรือไม่ก็แม็คเคน" 

"วิเวียนดีที่สุด"

"โอ พระเจ้า ไม่จริง" แบรดลีย์มองน้องชายคนสุดท้องที่เจ้าตัวชอบยึดมาเล่นเป็นทหารในกองทัพอย่างเจ็บปวดเกินงาม เขาเอามือกุมอก กระโดดลงจากรั้ว แล้วทำท่าล้มตึงไปกับกองฟาง "เจ้าหนูเห็นไอ้เด็กเจคนั่นดีกว่าพี่"

"เจคไหน" พอลหันไปถามคนโอเว่อร์แอคติ้ง

"ปัดโธ่เว้ย!" แบรดลีย์ร้องตะโกน "ก็ไอ้เด็กที่เหมือนตุ๊กตาตาโปนๆ ในซีรีส์เรื่องเจเน็ท แอนด์ เจค นั่นไง ที่มันชอบพูดว่า บาบาบูม มันอึตรงบันไดอีกแล้วฮะ แม่  นั่นน่ะ" แบรดลีย์แกล้งเลียนเสียงเล็กเสียงน้อย "ตอนล่าสุดมันเพิ่งมีม้าตัวใหม่ เป็นตุ๊กตาม้า แล้วมันก็ตั้งชื่อว่าวิ"

เขาไม่รอให้แบรดลีย์พูดจนจบ และไม่รอให้พี่ชายคนโตได้ซักไซ้ เพราะเมื่อไหร่ที่พอลเอ่ยปากถาม ยุนโฮไม่เคยเก็บความลับได้เลยสักครั้ง วันนั้นเด็กชายยุนโฮวิ่งหนีเสียงหัวใจ โดยไม่รู้เลย